در اين حال انفكاك از آن ممكن نيست ، و اگر تلفظ به اين نمايد لكن نه به قصد اين كه اين كلام نيت است ، در اين صورت اين كلامى خواهد بود بعد از قد قامت الصلاة ، أحوط اجتناب از آن است . مبحث سوم : در تعميم حكم است اگر چه مكلف مخير بوده باشد ما بين قصر و اتمام ، بدان كه آنچه مذكور شد كه مصلى در حال نيت لازم نيست كه متعرض قصر يا اتمام شود در صورتى كه هر يك از قصر و اتمام متعين بوده باشد ظاهر است ، و اما در صورت عدم تعين مثل أماكن أربعه كه عبارت از مكهء معظمه ، و مدينهء مشرفه ، و مسجد كوفه ، و حائر حسينيه بوده باشد ، كه مكلف مخير است ما بين قصر و اتمام ، آيا حكم در اين أماكن مثل غير آنها است ؟ پس تعيين اتمام يا قصر در حين نيت در چنين صورت نيز لازم نيست يا لازم است ؟ ظاهر اول است . شبهه‌اى در اين مقام مىتوان كرد ، اين است كه عمل در حين نيت مىبايد معين بوده باشد ، و اين با عدم التفات و عدم تعيين أحد أمرين در محل كلام متحقق نيست . جواب از اين آن است : اين مسلم است در صورتى كه عمل در واقع متعين بوده باشد يا متعين نبوده باشد ، لكن أحدهما مختلف با ديگرى بوده باشد در جنس ، مثل خصال كفاره ، در اين صورت آنچه را كه اتيان مىنمايد تعيين آن حين نيت لازم است . و اما هر گاه چنين نبوده باشد بلكه أحدهما مماثل با ديگرى بوده باشد در ماهيت ، و مختلف بوده باشد به زياده و نقصان ، به عبارت اخرى هر گاه دو چيز بوده باشد و قدر مشترك ما بين هر دو بوده باشد ، و هر دو مسمى به اسم واحد بوده باشد ، و اين شخص مخير بوده باشد ما بين اتيان أحدهما ، در اين صورت دليل بر تعيين أحدهما حين نيت نيست .